म आमा हुँ, शिक्षिका हुँ, अनि म परिवर्तनको आशा पनि हुँ
लेखिका: सपना अधिकारी
बिहान साढे पाँच बजे मेरो दिन सुरु हुन्छ।
गृहकार्यसँगै स्कूल जाने तयारीले मेरो कति ऊर्जा पनि लिन्छ।
तर म चाहन्न—म केवल एक आमाको रुपमा सीमित रहुँ।
मेरो एक मात्र परिचय होइन।
म विद्यालयमा किशाेरकिशोरीहरूलाई पढाउँछु, र लेख्छु —
किनभने मैले देखेको छु—
बहुसंख्यक महिलाहरू अझ आफ्ना अनुभव बोल्न, आफ्ना हक मांग गर्न डराउँछन्।
मैले शिक्षिका भएर मात्र विषय पढाएका छैन,
मैले विश्वास, आत्मबल र आत्मसम्मान पनि सिकाएकी छु।
त्यसैगरी, लेखनमार्फत म उनीहरूको मौन अनुभवलाई आवाज दिएकी छु।
कहिले–कहिले लेख्दा एउटी पाठकले लेख्छिन् –
“मैले आफ्नो जीवनको कथा पढेकी जस्तो लाग्यो।”
त्यसै क्षण मलाई बोध हुन्छ—शब्दबाट पनि क्रान्ति हुन्छ।
घर, स्कूल, लेखन—यी सबै भूमिकाहरुबाट मैले बुझेकी छु—
परिवर्तन थोरै मानिसले होइन, थोरैले थोरै आआफ्नो ठाउँबाट गरेपछि ठूलो हुन्छ।
म सपना अधिकारी हुँ—नाम सानो होला, तर सपना गहिरा छन्।
म चाहन्छु: हरेक किशोरी आत्मनिर्भर होस्,
हरेक आमा उज्यालो बोकेर अगाडी बढोस्,
र हरेक महिलाले आफ्नो अनुभव लेखेर समाजसँग बोल्न सकोस्।
किनकि साँच्चिकै परिवर्तन सुरु हुन्छ—चुपचाप बोकेर, सानो कोशिसबाट।
📎 अतिरिक्त सामग्री
बायो: सपना अधिकारी, आमा • शिक्षिका • लेखिका
सादर,
सपना अधिकारी
प्रतिक्रिया दिनुहोस्