दिनमा लगभग ३५ सय जना युवाले त्रिभुवन विमानस्थलको ‘प्रस्थान द्वार’ हुँदै देश छाड्छन् ।

त्यो प्रस्थान द्वारको डिटेक्टरले सुरक्षित र असुरक्षित मात्र छुट्याउँदैन, धनी र गरिब छुट्याउँछ । रहर र विवशता छुट्याउँछ। खल्तीभरि पैसा बोक्ने र टाउकोभरि ऋण बोक्ने छुट्याउँछ ।

अनि छुट्याउँछ, आँसु पनि ।

यसरी देश छाड्नेहरूको लस्करमा दुईथरी आँसु बग्छन् । एकथरी खुसीका आँसु चुहाउँछन्, अर्काथरी दुःखका। यिनीहरूको हातमा दुईथरी भिसा हुन्छन्। एकथरीको हातमा ‘भिजिट भिसा’ हुन्छ, अर्काथरीको हातमा ‘कामदार भिसा’ । यिनीहरूको गन्तव्य दुईतिर हुन्छ । एकथरीको युरोप-अमेरिका, अर्काथरीको खाडी मुलुक ।